Metody badania korozji wywołanej działaniem ogniw galwanicznych

W przypadku, gdy dwa metale tworzą ogniwo, tj. stykają się ze sobą w danym środowisku korozyjnym, wówczas badanie korozji musi zostać przeprowadzane w aspekcie realizacji połączeń metali oraz metali z niemetalowymi przewodnikami. Podczas badania korozji wywołanej działaniem ogniw galwanicznych należy uwzględnić kilka wskazówek.

Przede wszystkim powierzchnia badanych metali powinna być niemal taka sama jak powierzchnia w aparaturze przemysłowej. Jeśli powierzchnia ta będzie zbyt mała, wówczas anoda może okazać się atakowana korozją w sposób mniejszy, niż w rzeczywistości.

Badania korozji wywołanej działaniem ogniw galwanicznych należy wykonywać w warunkach możliwe najbardziej zbliżonych do warunków rzeczywistych i powinno się je przeprowadzać kilkukrotnie. Każde z przeprowadzanych badań musi zostać uzupełnione dodatkowymi przeprowadzanymi równolegle badaniami korozyjnymi poszczególnych metali, które składają się na ogniwo.

Metody badań korozji międzykrystalicznej stali odpornych na korozję

W ramach badań skłonności stali austenitycznych odpornych na korozję do korozji międzykrystalicznej wykorzystuje się wiele metod oraz prób. Do prób wykorzystuje się zwykle trzy najpopularniejsze roztwory: gotującą się mieszaninę siarczanu miedziowego lub kwasu siarkowego, gotujący się roztwór kwasu azotowego z kwasem fluorowodorowym przy temperaturze 70 stopni Celsjusza i roztwór gotującego się kwasu azotowego.

Próba w gotującym się roztworze kwasu siarkowego i siarczanu miedziowego przeprowadzana jest w mało agresywnym dla stali austenitycznych środowisku. Ocenę stopnia międzykrystalicznej korozji próbek w metodzie określa się na bazie próby dźwiękowej, badań metalograficznych szlifów próbek, a także na podstawie pomiaru oporności elektrycznej.

Próba w gotującym się stężonym kwasie azotowym pozwala na liczbowe wyrażenie stopnia korozji międzykrystalicznej, natomiast próba w mieszaninie kwasu azotowego i fluorowodorowego pozwala na niezwykle szybkie wykrycie skłonności stali odpornych na korozję do korodowania międzykrystalicznego. Metody badania korozji naprężeniowej

Próbki wykorzystywane przy badaniu korozji naprężeniowej są poddawane naprężeniom za pomocą ich bezpośredniego obciążenia ciężarem zawieszonym na jednym końcu próbki, za pomocą dźwigni lub poprzez sprężynę. Metody naprężania próbek pozwalają precyzyjnie obliczyć przyłożone obciążenie. Poza tym istnieją również inne sposoby naprężania próbek. Może być to metoda bezpośredniego obciążania próbki ciężarem zawieszonym na jednym końcu poziomej próbki przy usztywnieniu drugiego końca próbki. Naprężanie może być realizowane również przez wyginanie próbek w kształt podkowy.

Robert Piotrkowski


comments powered by Disqus