Jedną z najważniejszych cech stali odpornych na korozję jest jej odporność na działanie środowisk korozyjnych. Specyfika środowisk korozyjnych, z którymi stykają się stale, jest bardzo różnorodna i determinuje wiele zróżnicowanych skutków. Środowiskiem korozyjnym może być każdy rodzaj ośrodka – od środowiska naturalnego, przez częściowo zanieczyszczone, aż po ośrodek złożony z wielu substancji chemicznych. Stąd też agresywność środowisk korozyjnych różni się w szerokim zakresie.

Ten cykl artykułów poświęcamy agresywności najpowszechniejszych środowisk korozyjnych, ich specyfice, a także oddziaływaniom na stale odporne na korozję. Cykl otwieramy agresywnością wody morskiej oraz ośrodka atmosferycznego.

Korozja stali w atmosferze

Stale odporne na korozję są w stanie zachować w środowisku atmosferycznym swoją gładkość oraz połysk pod warunkiem, że środowisko to nie jest zanieczyszczone agresywnymi gazami powstającymi podczas spalania paliw stałych, a także związkami siarki. By stale wykazywały dużą odporność na działanie czystej atmosfery, muszą składać z min. 13% Cr. W przypadku zanieczyszczonej atmosfery ilość ta powinna wzrosnąć do min. 18% Cr, a nawet 25% Cr w przypadku bardzo zanieczyszczonych środowisk.

Zanieczyszczenia znajdujące się w atmosferze przyśpieszają korozję stali na skutek fizycznego oraz chemicznego oddziaływania. Oddziaływanie chemiczne związane jest przede wszystkim z degradacją siarkowodorem, związkami siarki i chlorowodoru. By zminimalizować skutki degradacji, powierzchnia stali powinna być wygładzona, by usunąć wgłębienia, w których mogłyby osadzać się szkodliwe substancje.

Jednym z decydujących czynników związanych z tempem powstawania korozji w atmosferze jest wilgotność powietrza. Stale wystawione na działanie wiatru z kierunku północnego kordują szybciej od stali narażonych na większą ekspozycję słoneczną.

Korozja stali w wodzie morskiej

Korodowanie stali odpornej na korozję w wodzie morskiej zależy od stykania się stali z wodorostami i innymi organizmami morskimi. Niemniej jednak tempo korodowania w tym środowisku jest stosunkowo niewielkie. Stale w wodzie morskiej korodują głównie wżerowo, nierównomiernie, a ich odporność na korozję w tym środowisku zależy od ilości chromu w stali. Przykładowo stal austenityczna cechuje się większą odpornością niż stal ferrytyczna.

Na tempo korozji wpływ ma również tempo poruszania się wody. W wodzie będącej w ruchu trudniej o powstawanie osadów. Poza tym woda stojąca od płynącej różni się również ilością tlenu. Wedle badań, woda poruszająca się z szybkością 1,5 m/s cechuje się o wiele mniejszą agresywnością korozyjną względem wody stojącej. Warto zwrócić uwagę na fakt, że stan powierzchni stali zanurzonej w wodzie morskiej ma marginalny wpływ na tempo powstawania korozji. Mimo to stal piaskowana lub posiadająca wytrawioną powierzchnię cechuje się mniejszą podatnością na korozję względem stali wypolerowanej.

Robert Piotrkowski


comments powered by Disqus